Hiçbir şer üçgeni bu şer üçgeni kadar yıkıcı olamaz.
Kur’an’ı iyi inceleyenler, bu kutsal metnin israfla teref (servetle azıp şımarmak) ve terefle terör arasında sıkı bir bağlantı kurduğunu rahatlıkla görürler.
Terör, dengelerin bozulması yüzünden doğan tedirginliğin kahrını çekenlerin kendilerini en anormal yollarla ifade edişidir. Terörde eylemci olarak kullanılanlarla terör sanayii başka bir şeydir. Terörde bizatihi fail, başka bir deyimle ‘amele’ olarak görev yapanlar, israf ve teref zulmünün yarattığı dengesizliklere isyanı ihanet ve cinayete götürmeye hazır olanlardır. İsraf ve terefin büyük zalimleri bu ameleleri bir biçimde buluyor ve bir biçimde kullanarak terörü küreselleştirip doğan karmaşada bol bol silah satarak kasalarını dolduruyorlar.
Unutmayalım: Dünya barışını koruması (!) beklenen BM Güvenlik Konseyi’nin 5 büyük üyesi dünya silah ticaretinin de en büyük ağalarıdır.
İsraf marazını tatmin için daha çok kazanmak lazımdır. Daha çok kazanmak için başkalarının hakları ve ihtiyaçları görmezden gelinmektedir. Öte yandan, daha çok kazanmanın en ‘verimli’ yollarından biri olarak tarihin her devrinde silah satış ve sanayii devrededir. Bugün de kazanç hırsının tatmin yollarından en verimlisi silah satmaktır. Silah satılması için kanın akmasına gerekçe hazırlamak, bunun için de düşmanlıkları körüklemek lazımdır. Terör de düşmanlıkları körükleme yollarından biridir.
O halde silah satışından parayı kimler kazanıyorsa terörü körükleyip besleyenler onlardır. Bugün dünyada terörü susturmak ve bastırmak adına kıyametler koparan süper güçler, özellikle ABD, terörü yaratan ve besleyen ülkelerin ta kendileridir.
Açlık ve sefaletin arkasında, insan elinin israf ve teref yoluyla ürettiği zulümler vardır. Allah, yeryüzüne gönderdiği her canlının, özellikle insanın rızkını çok önceden yeryüzü sofrasına göndermiştir. Ancak birilerinin israf ve tasallutu büyük kitlelerin normal ihtiyaçlarını karşılanamaz hale getirmekte ve dengeler altüst olmaktadır. Konunun büyük otoriteleri şu hesabı önümüze koymaktadır:
“Aşırı harcamalara ilişkin rakamlar, dünyadaki yoksul kesimin ihtiyaçlarını karşılamanın çok masraflı olacağı iddiasını çürütmektedir. Yoksulların yeterli gıda, temiz su ve temel eğitim ihtiyaçlarının karşılanması için gereken para, insanların bir yıl içinde makyaj malzemelerine, dondurmaya ve evde beslenen hayvanların mamasına harcadığından daha azdır.” (World Watch Institute’ün ‘Dünyanın Durumu’ adıyla yayınlanan raporu, TEMA VAKFI yayınları, İstanbul 2004, s. 5-6)
Tüketim çılgınlığı, son yüzyılın âdeta en büyük dini oldu ve girdiğimiz yeni yüzyılın en büyük dini olmaya da aday görünüyor. Bu din, şeytanın dinidir, Tanrı’nın değil. Ne ilginçtir ki, Kur’an, israfı bir ‘şeytanî illet’ olarak tanıtmakta ve israfa saplananları şeytanın kardeşleri olarak göstermektedir.(Meselenin bu yanıyla ilgili ayrıntılar için bizim ‘Kur’an Açısından Şeytancılık’ adlı eserimize bakılabilir)
Şunu da ekleyelim: Batı’da aydınlanmanın öncüsü ve sembolü sayılan Alman filozofu Immanuel Kant (ölm. 1804), ‘ölçülülük’ kavramının insanlığın geleceği açısından önemine vurgu yapar ve bu kavramın en ideal şeklinin İslam’da olduğunu ifade eder. Şöyle diyor:
“Dünyanın yaratılışında her insana yaşamak için yetecek ölçüde yiyecek ayrılmıştır. Kişi, kendine ayrılan miktarı hemen tükettiğinde, kısa süre sonra aç kalacaktır. Bu nedenle neyi ne zaman göre saklamak gerektiğini iyi bilmelidir.“
Kant, ölçülü davranışları, özellikle israftan uzaklıkları nedeniyle müslümanları özdenetimli bulur. Özdenetimlilik, Kant’ın önemsediği başlıca değerlerden biridir. (bk. Onur Bilge Kula, Batı Felsefesinde Oryantalizm ve Türk İmgesi, 57-58)
Yaşar Nuri Öztürk
Mâûn Suresi Böyle Buyurdu: Din Maskeli Zulme Tanrı’nın Vuruşu, Yeni Boyut Yayınları, Sayfa 333-335
Son Yorumlar