İbrahim bin Edhem tasavvuf yoluna girmeden önce Belhli bir hükümdar çocuğuydu. Bir gece, sarayının damında bir ses duydu.
“Kimsin?” diye bağırdığında
Ses:
“Benim, sen kimsin?” diye cevap verdi.
İbrahim:
“Ben bu sarayın sahibiyim.”
Ses:
“Bu saray senden önce kimindi?”
İbrahim:
“Babamın.”
Ses:
“Ondan önce ?”
İbrahim:
“Dedemin.”
Bir hoca çevresine toplananlara öğütler vermekteymiş.
“Öldüğünüzde Allah size, bilgini nerede kullandın, paranı nasıl harcadın, ibadetlerini hakkıyla yaptın mı, etrafınızdakilere şefkatle yaklaştınız mı, ahlaklı davranmaya özen gösterdiniz mi, diye soracak”
derken hoca… Oradan geçerken hocanın sözlerine kulak misafiri olan Şeyh Şıbli sözünü kesmiş;
“hayır” demiş, “o kadar çok soru sormaz… Sadece der ki; ben seninleydim ya sen kiminleydin?“
Varlıklı birisi yoldan geçerken bir dervişin dindarlığından etkilenir ve ona bir çanta dolusu altın önerir.
Derviş ona sorar: “Ne kadar altının var?”
Zengin adam cevap verir: “Çok”
Derviş sorar: “Daha fazla altına ihtiyacın var mı?”
Zengin adam cevap verir: “Evet var. Daha fazla altın kazanmak için hergün çalışıyorum.”
Antik diyardan gelen bir seyyaha rastladım,
Dedi ki:
” Çölün ortasında,
Gövdesiz, kocaman iki taş bacak,
Ve hemen yakınında yarı beline kadar kuma gömülmüş,
Çatık kaşları, kırışmış dudakları
Ve buz gibi soğuk alaycı görünümüyle,
Parça parça olmuş,
Taştan bir surat vardı…
Onlara şekil veren o eller ve ruhlarını besleyen o kalp,
Cansız şeylere kazınan tutkuları ne kadar da canlı göstermişti!
Üzerinde ise şu sözler yazılı idi:
Bir bilgeye sormuşlar:
“Efendim, dünyada en çok kimi seversiniz?”
“Terzimi severim”, diye cevap vermiş.
Soruyu soranlar şaşırmışlar:
“Aman üstad, dünyada sevecek o kadar çok kimse varken terzi de kim oluyor?”
“O da nereden çıktı? Neden terzi?”
Bilge, bu soruya da şöyle cevap vermiş:
“Dostlarım, evet ben terzimi severim. Çünkü ona her gittiğimde, benim
Ölçümü yeniden alır. Ama ötekiler öyle değildir. Bir kez benim hakkımda karar verirler, ölünceye kadar da, beni hep aynı gözle görürler.”
Son Yorumlar