İtalyan siyaset felsefecisi Niccola Machiavelli (öl. 1527), iktidarını korumak ve arttırmak için bir hükümdarın acımasız bir güç kullanımı ile birlikte hile, entrika, yalan ve kurnazlıktan da yararlanması gerektiği öğüdünü vermekle ünlüdür.

Tarih boyunca birçok siyaset felsefesi düşünürü “Devletin amacı” üzerinde yoğunlaşmıştı. Devlet, daha üst bir amaç için kullanılacak bir “araç” olarak düşünülmekteydi. Bu üst araçlar da adalet, mutluluk, özgürlük ve din gibi yüce değerlerde toplanmaktaydı. Devlet bunlar için var olmalıydı. İbni Haldun’da bile devletin yüce amaçlar için var olduğu kabul edilmekte, fakat devletin ne ile (asabiyet) ayakta duracağı konusu öne çıkarılmaktaydı.

Machiavelli örneğinde ise devletin bizatihi kendisinin bir amaç haline geldiğini görüyoruz. Machiavelli’de adalet, mutluluk, din, özgürlük, insan hakları vs. devletin amacı değil aracıdırlar. Eğer bunlar devletin varlık ve bekasını sağlıyorsa değerlidir. Machiavelli’ye göre bu değerler kendi başına bir anlam ifade ediyo olabilir, fakat çoğunlukla görülmüştür ki devlete yarayacak şeyler değildir. Fakat bunlardan devletin varlık ve bekası için yararlanılmalıdır.

Machiavelli’ye göre “devletin amacı devlettir.” Ona göre devletin kendine özgü bir mantığı vardır ve o mantık “güç” üzerinden işler. Dinin mantığı ise “ahlak ve erdem” üzerine kurulmuştur. Bu açıdan ahlaksızlık dinin mantığına göre günah olabilir. Devletin mantığında ise güçsüzlük günah sayılır. Bu nedenle iktidarı elinde tutan hükümdar bütün enerjisini kendisine “güç” getirecek şeyler üzerinde yoğunlaştırmalıdır.

Bu açıdan Machiavelli’nin Roma Katolik Kilisesi’ne yönelik eleştirisi öncekilerden farklı olarak dinî, ahlaki, metafizik vs. açıdan değildir. Ona göre Roma Katolik Kilisesi, İtalya’yı yönetmede yeterince başarılı olamamıştır. İtalyan devletini güçsüzleştirmiş, parçalanmasına neden olmuştur.

Machiavelli’ye göre, bir hükümdar tilki ve aslanı taklit etmelidir. Ona göre hükümdar tilki gibi tuzaklara karşı tedbirli, aslan gibi de kurtlara karşı cesaretli olmalıdır. Çünkü iktidar mücadelesinde iki yöntem vardır; hukuk ve kuvvet… İlki insanların, ikincisi hayvanların yöntemidir. Çoğunlukla ilk yöntemin başarısız kalması sebebiyle hükümdar ikinci yönteme başvurmak zorundadır. Aksi halde tasfiye olur.

Machiavelli’nin en çok tartışılan görüşlerinden birisi de hükümdarın gerektiğinde verdiği sözden dönmesi gerektiği görüşüdür. Ona göre hükümdar kendisini bağlayacak bir inanç ve değer sahibi olmamalıdır. Hükümdarın, iktidar olmada ve iktidarı elde tutmada işe yaramadığını gördüğü halde ahlaki değerlere bağlılıkta ısrar etmesi siyesetin tabiatına aykırıdır. Hükümdar, verdiği sözde durmanın çıkarını zedelediğini gördüğünde, sözünde durmak zorunda değildir. Çünkü ona göre devlet mantığında aslolan değerler değil güçtür. (Machiavelli; Hükümdar, çev. Rekin Teksoy Oğlak, İst. 1999)

Demek ki “Paranın dini imanı olmaz” sözü, “Güç, kendi başına bir değerdir, onu sınırlayacak bir şey yoktur” demekle aynı şey olup dört dörtlük bir Makyavelizm oluyor.

Eğer bununla “Ticaret yaparken kimin hangi dinden ve imandan olduğunu bakılmaz” denmek isteniyorsa, bu, paranın dini imanı olmayacağı anlamına gelmez. En azından bu böyle söylenmez. Burada başka bir psikoloji var…

Kontrolsüz güç, güç değildir. Sınırlandırılmamış bir iktidar despotluk ve tiranlık anlamına gelir. İnsanlık tarihinde, kontrol altına alınması ve sınırları titizlikle çizilmesi gereken bir şey varsa, o da, güç ve iktidar olmak icabeder.

Bu kontrol ve sınır çizme, ister dinden gelsin ister din dışından gelsin fark etmez. İlla ki paranın, gücün ve iktidarın sınırları olmalıdır. Mesela para ile satın alınamayan şeyler olmalıdır. Gücün ve iktidarın sözünün geçmediği alanlar olmalıdır. Devletin üstünde yüce değerler olmalıdır.

“Paranın dini imanı olmaz” demek, “Gücün, iktidarın, devletin dini imanı olmaz” demektir. Burada “devletin dini imanı” dediğimiz şey bildiğimiz anlamda din iman değildir. Devleti sınırlayan değerler demektir. Mesela “demokratik, laik, sosyal hukuk devleti” dediğinizde, devlete din iman vazetmiş olursunuz. Yani devletin gücünü bunlarla sınırlandırmış, ona üstün ve yüce değerler vazetmiş olursunuz. Bu değerlerin neler olması gerektiği ise ayrı bir tartışma konusudur. Biz burada parayı/iktidarı/devleti sınırlandıran şeyler (dini imanı) olur mu olmaz mı onu konuşuyoruz.

Demek ki parayı/gücü/iktidarı/devleti sınırlandıran şeler olur. Aksi halde bunlar yırtıcı birer canavara dönüşerek çevreye zarar verirler.

Machiavelli’nin bu noktada iyi bir hizmet yaptığı söylenebilir. O da, dini imanı olmayan para yani kontrolsüz ve sınırlamasız güç ve iktidar arsuzunun insanı ne hallere düşürebileceğini göstermesidir…

Bugün Türkiye’de gördüğümüz bunlardan başkası değildir. Bir zamanlar “Şefaat Ya Resulullah!” diye yola koyulanlar “İnşaat Ya Resulullah!”, oradan da “İktidar Ya Resulullah!”a gelmiş bulunuyorlar. Bu “Paranın dini imanı olmaz” zihniyetinin bir zamanların ‘dava adamlarını’ getirdiği son noktadır. Biz buna “dava”nın ölümü diyeceğiz.

DAVANIN ÖLÜMÜ

Rahmetli Aliya İzzet Begoviç’e göre din ve devrim de acılar ve ıstıraplar içinde doğar. İkisi de refah ve konfor içinde yok olup gider. Gerçekten devam eden sırf onların gerçekleşmesi çabasıdır. Onların gerçekleşmesi ise, aynı zamanda ölümleri demektir. Din de devrim de gerçekleşirken, kendini boğacak kurumlarını, statükolarını doğururlar. Devrim yalan söylemeye ve kendi kendine ihanet etmeye başladıktan sonra statükolaşmış sahte dinle ortak bir dil kullanmaya başlar…(Doğu ve Batı Arasında İslam; s.92)

Bunlar öylesine gerçeğin ta kendisini ifade eden sözlerdir ki, dünyanın hangi büyük dinine ve devrimine baksanız aynı serencamı yaşadığını görürsünüz.

Demek ki “dava”; 1- Refah ve konfor içine gömülerek, 2- Kendini boğacak statükolarını üreterek, 3- Yalan söylemeye başlayarak, 4- Kendine ihanet ederek 5- Sahte bir din ile ortak dil kullanmaya başlayarak ölüyor. Bunlar gerçekleştiği an “dava” dediğiniz şey de musalla taşına yatmış oluyor.

İlk olarak “davanın” mahiyeti değişiyor. İnsanlar “dava” deyince aynı şeyi anlamaz oluyorlar. İyi bir yere gelmek, köşe kapmak, ihale götürmek, inşaat dikmek, kat yat, araba markası, jeep, daha rahat yaşam, hayatın nimetlerinden alabildiğine yararlanma esas mesele haline geliyor. Öyle ya ‘Cenab-ı Hak nimetini Salih kulları üzerinde görmek istemekte’ değil miydi? Artık dava sohbet toplantılarındaki veya tefsir derslerindeki “dava” değildir. Pastalı çaylı ikram yarışına girilen ziyaretlerin “Şekerim, haberin var mı, kocam şef oldu” övgüsüne mahzar olmak için çalışılan “dava”dır…

Aslında bunun adı artık dava da değildir.

İkinci olarak, “yeni sınıf” kendi statükosunu üretiyor. Etrafına duvarlar örerek dışarıda neler olup bittiğini anlayamaz ve göremez oluyor. Artık dava Siyonizm, faşizm, komünizm filan değil; kariyerizm ve konformizmdir. Yani yine “izm”ler vardır. Bunu eleştiren herkes düşman sayılır. Artık bu yeni izmlerin yılmaz savunucuları, gazetecileri, yazarları, idealogları vardır. Statüko kendi yarattığı asude gölgelikler altında rahattır. Kafa konforunu bozacak en küçük bir ses “çıkıntılık” olarak görülür. Yeni sınıf öyle zavallıdır ki öldüğünün farkında bile değildir.

Üçüncü olarak konumunu muhafaza etmek için yalan söylemeye başlıyor. “Gerçek” rahatı kaçıran bir şey olduğu için bilinmemelidir. Bilinse bile gerçeğin öyle olmadığı söylenmeli ve “karizma” çizilmemelidir. “Cenabı-ı Hakkın Salih kulları üzerinde görmek istediği nimetlere” nail olanlar bunu kaybetmemek için, nail olmayanlar da sıranın kendilerine bir an önce gelmesi için her tür yalanı mübah görmeye başlıyorlar. Nail olanlar olmayanları görmezden gelirken, nail olamayanlar da onların bunu hak etmediğini, asıl Cenab-ı Hakkın o nimetleri kendi üzerlerinde görmek istediğini ispat için her tür yalanı gözlerini kırpmadan söylemeye hazırdır. Her ikisinde de dava Cenab-ı Hakkın üzerinde nimetlerini görmek istediği salih kulların kendileri olduğu davasıdır. Nedense Cenab-ı Hakk nimetlerini hep onlar üzerinde görmek istemektedir.

Dördüncü olarak kendi kendine ihanet etmeye başlıyor. Kardeşlik düşmanlığa, özgürlük özgürlükleri bastırmaya, adalet nimetten pay almaya dönüşüyor. Otuz yıl önce ne söylenmişse tam tersi söylenmeye başlıyor. Nimetin üzerinden gitmemesi için buna mahkum ve mecbur olunuyor.

Beşinci olarak bütün bunlar ideolojikleşiyor. Bunun için ya sahte bir din üretiliyor veya onun yerine geçecek bir ideoloji. Keskin bir kılıç gibi ya bu tarafta ya öbür tarafta görülüyorsunuz ve birine göz kırptığınızda diğeri, diğerine göz kırptığınızda da öteki tarafından biçiliyorsunuz…

Böylece davanın ölümü gerçekleşmiş oluyor. Zavallı “dava” cenaze namazına gelenlerin timsah gözyaşları arasında defnediliyor. Aslında ölen dava değil; kendi ruhlarıdır.

Begoviç’in dediği gibi ölmeyen gerçekten onları gerçekleştirme çabasının bizzat kendisidir. Bu ise dışarıda değil; içeride; ruhun ve vicdanın derinliklerinde yaşayan bir şeydir. Cenab-ı Hakkın görmek istediği nimet asıl orada olandır. Hem Kuran’a göre nimet mal, mülk, servet değil; ruhtur, vicdandır, imandır. Asıl bunları kaybeden ölmüştür.

Demek ki “dava”, sadece rahatça namaz kılmak, oruç tutmak, her yerde başörtüsünü serbest bırakmak, dindarların rahatlığa ve bolluğa kavuşması demek değil…

Esasında dava dediğiniz bunlardan sonra başlayandır. Çünkü bunlar size yarayan şeylerdir. “Öteki” için ortada bir fedakarlık yoksa orada erdemden bahsedilemez.

Sahici anlamda dava, yeryüzünde son kız çocuğu toprağa gömülmekten kurtarılana, son aç doyuruluncaya, son mazlum zulümden kurtarılıncaya, işgal altındaki son ülke özgürlüğüne kavuşuncaya, Dicle ve Fırat kenarında kaybolan son koyunun hesabı soruluncaya, son Ebu Lehep düzeni yıkılıncaya kadar sürecek bir mücadeledir…

Bunların geçmişte bir kez yaşanıp bittiğini mi sanıyorsunuz?

Eğer öylese siz hiç Kur’an okumamış, ‘dava’ diye çelik çomak oynamışsınız demektir…

R. İhsan Eliaçık
Not: Bu makale Birikim dergisinden alıntıdır. Makalenin orjinal metni yazarın twitter adresinden pdf dosyası olarak alınıp yazıya aktarılmıştır.

Hiçbir şer üçgeni bu şer üçgeni kadar yıkıcı olamaz.

Kur’an’ı iyi inceleyenler, bu kutsal metnin israfla teref (servetle azıp şımarmak) ve terefle terör arasında sıkı bir bağlantı kurduğunu rahatlıkla görürler.

Terör, dengelerin bozulması yüzünden doğan tedirginliğin kahrını çekenlerin kendilerini en anormal yollarla ifade edişidir. Terörde eylemci olarak kullanılanlarla terör sanayii başka bir şeydir. Terörde bizatihi fail, başka bir deyimle ‘amele’ olarak görev yapanlar, israf ve teref zulmünün yarattığı dengesizliklere isyanı ihanet ve cinayete götürmeye hazır olanlardır. İsraf ve terefin büyük zalimleri bu ameleleri bir biçimde buluyor ve bir biçimde kullanarak terörü küreselleştirip doğan karmaşada bol bol silah satarak kasalarını dolduruyorlar.

Unutmayalım: Dünya barışını koruması (!) beklenen BM Güvenlik Konseyi’nin 5 büyük üyesi dünya silah ticaretinin de en büyük ağalarıdır.

İsraf marazını tatmin için daha çok kazanmak lazımdır. Daha çok kazanmak için başkalarının hakları ve ihtiyaçları görmezden gelinmektedir. Öte yandan, daha çok kazanmanın en ‘verimli’ yollarından biri olarak tarihin her devrinde silah satış ve sanayii devrededir. Bugün de kazanç hırsının tatmin yollarından en verimlisi silah satmaktır. Silah satılması için kanın akmasına gerekçe hazırlamak, bunun için de düşmanlıkları körüklemek lazımdır. Terör de düşmanlıkları körükleme yollarından biridir.

O halde silah satışından parayı kimler kazanıyorsa terörü körükleyip besleyenler onlardır. Bugün dünyada terörü susturmak ve bastırmak adına kıyametler koparan süper güçler, özellikle ABD, terörü yaratan ve besleyen ülkelerin ta kendileridir.

Açlık ve sefaletin arkasında, insan elinin israf ve teref yoluyla ürettiği zulümler vardır. Allah, yeryüzüne gönderdiği her canlının, özellikle insanın rızkını çok önceden yeryüzü sofrasına göndermiştir. Ancak birilerinin israf ve tasallutu büyük kitlelerin normal ihtiyaçlarını karşılanamaz hale getirmekte ve dengeler altüst olmaktadır. Konunun büyük otoriteleri şu hesabı önümüze koymaktadır:

“Aşırı harcamalara ilişkin rakamlar, dünyadaki yoksul kesimin ihtiyaçlarını karşılamanın çok masraflı olacağı iddiasını çürütmektedir. Yoksulların yeterli gıda, temiz su ve temel eğitim ihtiyaçlarının karşılanması için gereken para, insanların bir yıl içinde makyaj malzemelerine, dondurmaya ve evde beslenen hayvanların mamasına harcadığından daha azdır.” (World Watch Institute’ün ‘Dünyanın Durumu’ adıyla yayınlanan raporu, TEMA VAKFI yayınları, İstanbul 2004, s. 5-6)

Tüketim çılgınlığı, son yüzyılın âdeta en büyük dini oldu ve girdiğimiz yeni yüzyılın en büyük dini olmaya da aday görünüyor. Bu din, şeytanın dinidir, Tanrı’nın değil. Ne ilginçtir ki, Kur’an, israfı bir ‘şeytanî illet’ olarak tanıtmakta ve israfa saplananları şeytanın kardeşleri olarak göstermektedir.(Meselenin bu yanıyla ilgili ayrıntılar için bizim ‘Kur’an Açısından Şeytancılık’ adlı eserimize bakılabilir)

Şunu da ekleyelim: Batı’da aydınlanmanın öncüsü ve sembolü sayılan Alman filozofu Immanuel Kant (ölm. 1804), ‘ölçülülük’ kavramının insanlığın geleceği açısından önemine vurgu yapar ve bu kavramın en ideal şeklinin İslam’da olduğunu ifade eder. Şöyle diyor:

“Dünyanın yaratılışında her insana yaşamak için yetecek ölçüde yiyecek ayrılmıştır. Kişi, kendine ayrılan miktarı hemen tükettiğinde, kısa süre sonra aç kalacaktır. Bu nedenle neyi ne zaman göre saklamak gerektiğini iyi bilmelidir.“

Kant, ölçülü davranışları, özellikle israftan uzaklıkları nedeniyle müslümanları özdenetimli bulur. Özdenetimlilik, Kant’ın önemsediği başlıca değerlerden biridir. (bk. Onur Bilge Kula, Batı Felsefesinde Oryantalizm ve Türk İmgesi, 57-58)

Yaşar Nuri Öztürk
Mâûn Suresi Böyle Buyurdu: Din Maskeli Zulme Tanrı’nın Vuruşu, Yeni Boyut Yayınları, Sayfa 333-335

Geçenlerde bir arkadaşla tartışırken bana “Sen İslam’ı idealize ediyorsun böyle bir İslam yok” dedi. Dedim ki “var ama piyasada yok.”

İşte tam o an aklıma rahmetli Şehid Doktor Ali Şeriati’nin “Dine Karşı Din” konferansı geldi. O an arkadaşa bir şey diyemedim çünkü haklıydı. çünkü suçlu bizdik, çünkü biz hep yanlış dini anlattık ve sonuçta yanlış din doğru din oldu doğru din de ‘idealize din’ oldu. Düşündüm ki şöyle inkilabi İslamla muhafazakar İslam arasındaki farkları bir tespit etsem nasıl olur hadi daha özele inelim: devrimci müslümanın muhafazakar müslümandan farkı nedir? Uzun süren fikri mütaala ve mülahazalardan sonra aşağıdaki satırları tespit ettim:

DEVRİMCİ MÜSLÜMAN İLE MUHAFAZAKAR MÜSLÜMAN ARASINDAKİ FARK

-Muhafazakar Müslüman

Bir kere devrimci müslüman devrimi düşler. Doktor’un deyimiyle “bu dünyası olmayan dinin öteki dünyası da yoktur“. O yüzden yine Doktor‘un deyimiyle “Her ay muharremdir her gün aşuredir” ve her yerde kerbeladır devrimci müslüman için.

Muhafazakar müslüman ise ‘her şeyi ahirete erteleme taraftarıdır. Ne yaparsanız yapın henüz çok erkendir ve sabretmek gerekmektedir. Allah bu dünyayı onlara öteki dünyayı bize vermiştir’ diye düşünür tıpkı orta çağın köhne kafalı Hristiyanları gibi. Dolayısıyla panik yapmaya gerek yoktur, Önemli olan imanı kurtarmak, gerisi fasa fisodur. Muhafazakar Müslüman için Doktor‘un dediği gibi bugün peşin yarın veresiyedir. Anlayacağınız her gün peşindir, başlamak için hep erkendir. Ne zaman haydi deseniz size tabelayı gösterir ve“görmüyor musun bugün peşin yarın veresiye” der ve bu hep böyle gider. Sonuçta hep ertelerler ve sonrada kader derler. Demem o ki ‘neo-cebriyecidir’ muhafazakar. Biz yeniliğe karşı değiliz, peygamber deveye biniyordu biz jipe derler. İctihattan anladıkları bu kadardır. Muhafazakar gider yerine ‘neo-muhafazakar’ gelir anlayacağınız. Ve tabi bu da hep öyle gider.

-Devrimci Müslüman

İkinci olarak devrimci müslüman sosyal adalet ister. Tıpkı Ebuzer gibi, “bir toplumda aç olup da o topluma kılıç çekmeyene şaşarım” diye haykırır. İhtiyacının fazlasını verir [1], sevdiklerinden vermedikçe iyiliğe ermiş olmayacağını da bilir [2] ve yine bilir ki zekatını versen de vermesen de İslam’da parayı stoklamak haramdır çünkü Allah Tevbe Suresi 34 ve 35. ayetlerinde demiştir ki:

“Ey iman edenler! Şu haham ve rahiplerin birçoğu, insanların mallarını haksızlıkla yiyor hem de onları Allah yolundan alıkoyuyorlar. Altın ve gümüşü biriktirip de Allah yolunda harcamayanları elim bir azapla müjdele. o gün biriktirip yığdıkları cehennem ateşinde kızartılacak ve alınları, böğürleri ve sırtları onlarla dağlanacak. ”işte bu bencilce biriktirip yığdıklarınız; haydi, tadın bakalım denecek.”

Çok açıktır ki bu ayet zekat hatta daha fazlasını verseler de parayı biriktirenleri bir azapla müjdelemektedir[3]. Çünkü peygamber “malda zekattan başka da hak vardır”[4] demiştir, çünkü peygamber “kimin fazla bir bineği varsa onu olmayana versin kimin fazla bir evi varsa onu olmayana versin” demiştir ve yine peygamber ki “şu dağ kadar altınım olsa onu infak edip kabul edilmesini isterim ve geride altı okkasını bile bırakmak istemem”[5] demiştir. Yine o peygamber ki ağalığı yasaklamış[6], toprağın sahibi onu işleyendir demiş; hem sonra Ali ve Ebu Bekir ki herkese eşit maaş vermiş[7]; Allah ki mal aranızda sadece zenginlerde bulunan bir servet haline gelmesin demiş[8], Ömer ki her doğan çocuğu maaşa bağlamış[9], bazı fakihler ki kârın yarısı işçinindir demiş ve yine bazı fakihler ki 27 dinardan fazla biriktirmek haramdır demişlerdir[10].

Tabii muhafazakar müslüman bütün bunları pek kale olmaz çünkü ne de olsa bunların tam tersini söyleyen kabil ruhlu fakihler, alimler sözde sahabeler çıkmıştır. Ali’nin dediği gibi “onlara Kur’an’dan bir şey getirmeyin çünkü onlar da başka bir şey getirirler”; nitekim muhafazakar müslümanın çoğu -Allah dilediğine bol verir dilediğine az- ayetini rahat ortopedik yatağında geceleri sayıklarken görebilirsiniz halbuki ayetin devamını okusalar “başkası için ne harcarsanız yerini başka bir rızıkla doldurur”[34/39] kısmını da okuyacaklar ve Allahın kastının “vermezseniz ben alırım çünkü zaten rızkı ben veriyorum ve verdiğimi harcamanızı istiyorum” demek olduğunu anlarlar. Yine bu konuda Seyyid Kutup İslam-Kapitalizm çatışması adlı eserinde kimileri İslam’ı anlamada düşünce kargaşalığına düşerek:“bazılarınızı bazılarınızdan üstün kıldık ayetini” ayetini, İslam’da sınıflar teşkilinin mevcudiyetine delil sayarlar. Yalnız bizim toplumumuz gibi hasta bir toplumda böyle bir anlayışa imkan vardır.

Gerçekte ise buradaki yükseklik sınıfsal yükseklik değil, kişiseldir. Yani burada bir tabakanın doğuştan ötekilere üstünlüğü söz konusu edilemez. Muhakkak ki ferdi kabiliyet, sahibine özel bir yer verecektir.

Halbuki doğuştan gelen üstünlük ferde, hayatında hak edemeyeceği kazanamayacağı bir mevkiyi reva görebilir. İşte bu fark kast sistemiyle İslam’ın anlayışı arasındaki ihmal edilmeyecek temel ayrılıktır. Çünkü bu ayrılık zümreler saltanatını yıkarak fertler arasında yetenek üstünlüğüne göre bir derecelenme kuracaktır.

Hem sonra devrimci isyankardır. İyiliği emreder kötülükten alıkoyar. Yönetim bunu yapmıyorsa yönetime el koyar. Muhafazakar ise tam tersini düşünür. Gerçekten de Malik “adil olmayan bir idareciyi altmış yıl tanımak, onun halkını bir saatlik bile başkansız bırakmaktan daha evladır.” hadisini naklediyordu. Hanbel ise “sultan yeryüzünde Allahın gölgesidir” hadisini söylüyordu. Bu hadislerin sahihliğini tartışmadan önce Kur’an ne söylüyor diye baktığımızdaİnatçı her zorbanın emrine uyan Ad kavminin sonu böyle oldu[11/59] dediğini veyahut aynı surenin 97. ayetinde Firavun’un yönetiminin sağduyuya dayanmamasına rağmen ona uyan soylu takımını eleştirdiğini görüyoruz. Sanırım tartışmaya gerek kalmadı.

DEVRİMCİ İSYANKARDIR!

Hem sonra devrimci müslüman siyasi olarak ne kadar radikalse yaşantı olarak bir o kadar ‘medenidir ­-modern değil-[11]. İçtihad kapısı diye bir kapı yoktur ki onun için kapansın!

“Kur’an yaratıldı mı yaratılmadı mı?
Nesih var mı yok mu?
Recm var mı yok mu?” gibi şeylerle uğraşmaz.

DEVRİMCİ ŞEKİLCİ DEĞİLDİR!

Şekilci değildir devrimci Müslüman. Bilir ki takva elbisesi daha hâyırlıdır[12]. Şeriatı detaylarla öldürmez. O yaşayan İslama inanır[13] ve yaşayan Kur’an’ı okur[14]. Bilir ki bir nehir tersine değil de denize doğru aktığı zaman kaynağına sadık kalır ve yine bilir ki atalara sadık kalmak ataların ocağından külü değil de ateşi taşımaktır[15]. Muhafazakar müslüman ise kaynağa dönmek ister. Gerçi akıntının tersine gitmek zordur ama, ne de olsa ne kadar işkence çekerse o kadar sevaba girdiğini zanneder. Öyle ya sürekli şeytan ile cebelleştiğini sanır. Aslında tek cebelleştiği psikoz haline getirdiği dini ve nevroz haline getirdiği kendisidir; ama olsun sevap kazanmaktadır kendisi. Koşa koşa cemaate yetişir. Her şey yirmi yedi kat bonus sevap içindir. Namazda ne okuduğunun bir önemi yoktur. Hem anlamını öğrenmesi de caiz değildir. Kim bilir yanlış meal verip dinden çıkabilir. Meal okumaz muhafazakar çünkü mealler yetersizdir; tefsir okumaz çünkü tefsir çok uzundur. Hem sonra peygamber aklı ile tefsir edenin eli ateştedir(!) dememiş miydi?

ALLAH’I SEVMEZ MUHAFAZAKAR!

Allah’ı sevmez muhafazakar, daha doğrusu sevemez çünkü sadece korkar O’ndan. Takvaonun için Allah’tan korkmaktır sadece. Devrimci müslüman ise namazda ne kıldığını bilir. Tam bir sığınma duygusu içinde yürekten Allaha yönelip yani huşu duyarak namaz kılar çünkü böyle yapmazsa namaz ona ağır gelecektir[16] ve yine bilir ki “dikkat edin, düşünmeden okunan Kur’anda hayır yoktur; yine dikkat edin anlamadan kılınan namazda da bir hayır yoktur” demiştir Ali.

Devrimci müslüman Kur’anı namazda tertil ile yani tane tane okur çünkü Allah öyle istemektedir[17]. Takva onun için Allaha karşı sorumluluk bilinci duyma, İhsan Eliaçık’ın deyimi ile Allah bilinci ile yaşama ve Muhammed Esed’in deyimiyle de Allah’ın her yerde ve her zaman hazır olduğunun farkında olup ve bu fakında oluşun ışığı altında kendi varlığını biçimlendirme arzusudur.

Devrimci meal de okur tefsir de okur. Ve Kur’an’ın Ebu Leheb’in iki eli kurusun derken kahrolsun Ebu Leheb’in iktidarı demek istediğini bilir.

MUHAFAZAKAR MÜSLÜMAN SAĞCIDIR-ABDESTLİ KAPİTALİSTTİR!

Hem sonra Muhafazakar Müslüman sağcıdır, gelenekçidir, yobazdır, abdestli kapitalisttir, pragmatisttir ve Kalvinist müslümandır. Peygamberi misvak kullanmada örnek alır ama onun hasırda yatıp arpa ekmeği ile beslendiğini, Rodinson’un deyimi ile eli kılıçlı bir peygamber olduğunu es geçer. Devrimci ise belki misvak kullanmaz ama silah kullanmasını iyi bilir. Peygamberi şeklen değil, ruhen taklit etmek ister. Diyalektiğe inanır çünkü.

MUHAFAZAKAR TEDBİRCİDİR

Hem sonra muhafazakar tedbircidir, devletini çok sever, 12 eylül çocuğudur Türk-İslamına inanır ve kulak kıvamı kadar da Atatürkçüdür,  bütün derdi İnönü’yledir onun. Muhafazakar müslüman ‘baby-boomer’dır;[18] hiç ölmeyecekmiş gibi çalışır, her an ölecekmiş gibi ibadet etmez ama. Anlayacağınız dünyacıdır; her ne kadar ahiretten bir hayli bahsetse de…

DEVRİMCİ MÜSLÜMAN ÜÇÜNCÜ DÜNYACIDIR

Devrimci ise üçüncü dünyacıdır, antiemperyalisttir, inançlıdır, toplumcu/ümmetçi bir düzenin ancak ‘inanmış’ insanlarla kurulacağına inanır ve de mücadelecidir. Muhafazakar ise rejim onun kızını almasa da, annesini hastane kapılarında ölüme terk etse de suskundur. Bu hali ile rejimin adeta tebaasıdır, sanki Osmanlıdan bu yana hiçbir şey değişmemiş gibi. Yine de suçlu değildir muhafazakar. Çünkü Doktor’un dediği gibi kötü halk yoktur uyutulmuş/eşekleştirilmiş halk vardır. Bu yüzden anlamaya çalışır onu devrimci, hor görmez onu ve değişmesini bekler, çünkü Che’nin dediği gibi bazen “imkansızı dilemek” gerekir ve yine Che’nin dediği gibi “özgürlüğün en büyük düşmanları onu hemen isteyenlerdir”.

Bu yüzden sabreder devrimci. Sabreder çünkü Allah sabredenlerle beraberdir, sabreder çünkü Allah’ın vaadi haktır. İman edenler yalnız Allah’a dayansınlar[19] ayetini aklından çıkarmaz ve şu ayeti hiç unutmaz:

“Allah’ın kimin gerçekten mücadele ettiğini, kimin de gerçekten zorluklara göğüs gerdiğini ortaya çıkarmadan cennete gireceğinizi mi zannettiniz?”[al-i imran 142]

Bu soruya muhafazakarın cevabı evettir. “nasıl olsa affedileceğiz”.[Araf 169] derler. Devrimcinin ise bu soruya cevabı hayır dır. O ne kitap yüklü eşektir[20], ne de haham ve rahiplerini rab edinmiştir[21], ne de Kerhi gibi Kur’an ve hadiste imamlarımızın görüşlerine uymayan bir şey bulursak onu nesh olmuş sayarız demiştir[22].

YALNIZDIR DEVRİMCİ

Yalnızdır devrimci, ‘yalnızlık sözleri’dir ağzından çıkan her kelime, anlaşılmak ister ama anlaşılmaz çünkü bu asrın adamı değildir. Belki bu dünyanın adamı değildir. Öyle ya da böyle yaşamaktadır, onun için hayat iman ve mücadeleden ibarettir tıpkı İmam Hüseyin’in dediği gibi. O, ne ekonomistler gibi paraya tapar, ne natüralistler gibi doğaya tapar, ne siyantistler gibi bilime tapar, ne sosyolojistler gibi topluma tapar, ne Freud gibi cinselliğe tapar, ne de yine Freud gibi insanı it olarak görür. Ne Marx gibi üretim araçlarına tapar, ne Russell benlik güdüsüne tapar, ne de Sartre gibi hayat kusmuktur der. O Allah’a tapar.

Hasan Hanefi’nin dediği gibi Allah’ın içinde yaşar, Allah’ın bekası için yaşar, Allah yolunda yaşar. Bir tarafı Marx, bir tarafı Sartre, bir tarafı da Pascal’dır devrimcinin; bir tarafı Mazdek, bir tarafı Buda, bir tarafı da Hallac’tır. Sosyal savaşımcıdır Marx kadar, özgürlükçüdür Sartre kadar ve ruhen mirac etmiştir Hallac kadar[23]. Tasavvufi deyişle‘insan-ı kâmildir’, Marx’ın deyişi ile ‘tam insandır’, Che’nin deyişiyle de ‘yeni insandır’.

DEVRİMCİ MÜSLÜMAN İÇİN İMAN EYLEMİN, AMELİN, PRAKSİSİN TA KENDİSİDİR!

Devrimci müslüman için iman eylemin, amelin, praksisin ta kendisidir. İman kafada olup biten bir şey değildir, tersine hayatta olan bir şeydir. Ali’nin de dediği gibi “imandan amele gidilir, amelden imana”. Amele götürmeyen iman, iman değil; imana götürmeyen amel de amel değildir devrimci için. Yoksa Allah ne diye “dini yalanlayanı gördün mü? İşte odur yetimi terk eden, yoksulu doyurmaya ön ayak olmayan” desin ve niye “vay o namaz kılanların haline. Onlar ki namazlarından gafildirler. Onlar ki gösterişçidirler ve en ufacık yardımı bile men ederler.” [Maun] desin.

İşte böyle arkadaşlar… Tüm bu yaptıklarını yüzlerine vurun muhafazakar müslümanların ve olur da onlar utanmazsa siz onlardan utanın, çünkü Marx’ın dediği gibi utanmak devrimci bir duygudur ve peygamber efendimizin dediği gibi de utanmak dinin esaslarındandır.

Ali Saldıran
Aliseriati.com

—————————-

[1] Bakara 21
[2] Al-i İmran 192
[3] Ali Şeraiti ve Cevdet Es-Sahhar, Bir Kez Daha Ebuzer
[4] Tirmizi
[5] Müsned 453.hadis
[6] İbn-i Hazm, Al-Muhalla
[7] Subhi Salih, İslam Kurumları
[8] Haşr 57
[9] Subhi Salih, İslam Kurumları
[10]Ali Şeraiti, İslam Ekonomisi
[11] Ali Şeraiti, Medeniyet ve Modernizm
[12] Araf 26
[13] Roger Garaudy, Yaşayan İslam
[14] Recep İhsan Eliaçık, Yaşayan Kur’an (meal)
[15] Roger Garaudy, İslam ve Sosyalizm
[16] Bakara 45
[17] Müzemmil 4
[18] Amerika’da 1946-1964 arası doğanlara denir. Bu dönem bizim Özal dönemini hatırlatır.
[19] Maide 11
[20] Cuma 5
[21] Tevbe 31
[22] Ebul Hasan Kerhi, Risale fi’l Usul. Aktaran İlhami Güler
[23] Ali Şeraiti, Kendini Devrimci Yetiştirmek, s.135-138

Resim Kaynağı: http://www.adilmedya.com/haber.php?id=19273 

Not: Devamını okuyacağınız yazı, adilmedya.com sitesinden alıntılanmış özel haberdir. Değerli dostlarım, altta bahsi geçen eylemin ilkini kaçırmış olmama rağmen, diğerlerine katılacağımı bildirmek isterim. Sizleride bu yüce eyleme desteklerinizi bekliyorum. (G.Özt.) Bundan sonraki protesto, 13 Ağustos Cumartesi günü taksim gezi parkı çıkışında olacak. (detay için bkz. http://www.emekveadalet.org/?p=1297)

LÜKS OTEL ÖNÜNDE YER SOFRASI

Emek ve Adalet Platformu’nun düzenlediği “Lüks Otel İftarlarını Protesto” buluşması anlamlı bir İftar ile orucunu açtı..

Yazarlar İhsan Eliaçık, Murat Menteş, Hidayet Şefkatli Tuksal, Emine Uçak Erdoğan ve tiyatrocu Ulvi Alacakaptan iftara katılanlar arasındaydı. Ayrıca tiyatrocular, gazeteciler, aktivistler, sokak çocukları ve Afrikalı göçmenler oradaydı.

Hep birlikte İftarını açan katılımcılar, getirdikleri iftariyeliklerini bölüşerek yedikten sonra yazar İhsan Eliaçık bir konuşma yaptı.

İhsan Eliaçık şunları söyledi:

KİBİR KULELERİNİN DİBİNDE YER SOFRASI

“Kibir kulelerinin dibinde yerlere sofralar sererek oruç açıyoruz. Bu yerlere serdiğimiz kilimler ve açtığımız oruç Hz. İsa’nın yer sofrasına benzer. Hz. Muhammed’in Ehli Suffa’daki yer sofrasına benzer. Memleketimizde din maalesef bir zengin eğlencesine dönmüştür. İftar bir zengin eğlencesi olmuştur. Burada bizler derin çelişkilerin yol açtığı, açlığın ve yoksulluğun kol gezdiği bir ülkede insanlara bir mesaj vermek için toplanmış bulunmaktayız.

TÜRKİYE’DE BİR İLK

Bu yaptığımız hareket Türkiye’de bir ilktir. Bu nedenle Ramazan boyunca iftarlarımız inşallah devam edecek. Bu sokak iftarını düzenleyen genç arkadaşlara özellikle teşekkür ediyorum. Beni çağırdıkları için de özellikle teşekkür ediyorum. Gelecek hafta burada ya da Emek ve Adalet Platformu’nun internet sitesinde açıklayacakları bir yerde buluşmak üzere, daha fazla insana ulaşarak yine toplanacağız. Her hafta cumartesi günü şaşaanın dibine sofralarımızı sererek oruçlarımızı açacağız.

Sevgili kardeşlerim. Bu iftarın sponsoru yoktur. Her hangi bir zengin tarafından finanse edilmiş değildir. İnsanlar yanlarında getirmiş oldukları iftariyelerini bir diğeri ile bölüşerek bu ülkeye bir mesaj vermek istiyor. Bu mesaj umarım dalga dalga yayılacak ve herkes bunu duyacaktır.

YOKSUL ALLAH’IN YÜZÜDÜR

Somali’de 5 yaşından küçük 29 bin çocuk son 3 ay içerisinde açlıktan öldü. Yeryüzünde 1 milyar 2 yüz milyon aç insan var. Açlık ve yoksulluk Kur’an’ı Kerim’in en temel meselesidir. Yanında asgari ücretle işçi çalıştıranlar kıldıkları namazı gözden geçirmelidirler.
Bir ay boyunca herhangi bir açın yüzüne bakmadan lüks otellerde iftar açanlar tuttukları orucu gözden geçirmelidirler. Kur’an’a göre, sultanlar Allah’ın yeryüzünde gölgesi değil; yoksullar ve açlar yeryüzünde Allah’ın yüzüdürler. Bu nedenle Kur’an’ı Kerim vechullah tabirini kullanır. Vechullah Allah’ın yüzü demektir. Kur’an’da şöyle bir ayet geçer. “Biz sizi doyurmakla Allah’ın yüzü için doyurmuş bulunmaktayız. Bunun için sizden teşekkür de beklemiyoruz” denilir.

Ama ülkemizde öyle bir din anlayışı var ki Kur’an’a Allah’a ve İslam’a açın gözüyle değil, zenginin, varlıklının, servet ve iktidar sahiplerinin gözleriyle bakmaktadırlar. Bu nedenle de ne namazı ne orucu ne de haccı anlamıyorlar. Eğer insanların camide Allah’ın önünde eğiliyor ama hayatta ise servet ve iktidar sahiplerinin önünde eğilmekle ömürleri geçiyor ise o kıldıkları namazlar boştur. Eğer insanlar Ramazan’da oruç tutuyorlar ve aç kalıyorlar; ömürleri boyunca bir tane açla karşılaşmıyorlar ise ve geri kalan 11 ay mal mülk peşinde koşturuyorlar ise kıldıkları namaz boştur. Tuttukları oruç boştur.

YERYÜZÜ AÇLARIYLA DAYANIŞMA GÜNLERİ

Biz niçin oruç tutuyoruz Arkadaşlar? Niçin bugünler açlık günleridir? Ramazan demek yeryüzü açları ile dayanışma günleri demektir. Ramazan demek yeryüzündeki açların halini ve varlığını hissetmek demektir.

Bu nedenle Ramazan, Ramazan ayından sonra başlar, 11 ay sürer. Bugünlerde tuttuğumuz bir aylık oruç, o on bir aylık orucun talimidir. Yani bize denmek isteniyor ki: “Bakınız, sofraya oturdunuz ve açlıktan neredeyse bayılmak üzere idiniz. Günün sonunu zor getirdiniz. Yeryüzünde her günü böyle yaşayanlar var. Günde 300 çocuk açlıktan ölüyor. Onların halini anlayın ve Ramazandan çıktıktan sonra gidin onları bulun ve onlardan kopmayın.”

Bugün Türkiye’de yaşayan Müslümanlar sokaktan, yoksullardan kopmuş vaziyettedirler. Gözlerini zenginlerin şaşalı iftarlarına ve iktidarlarına dikmiş vaziyettedirler. Hz. Peygamber eşi Hz. Ayşe’ye şöyle söylemiştir. “Ey Ayşe! Elbisene yama dikmeden onu eskimiş sayma. Ve sakın yoksullardan kopma. Eğer yoksullardan koparsan Allah da kıyamet günü senden kopar.”

ÖKSÜZÜ KORU, YOKSULLARLA BERABER OL

Hz. Muhammed Hira dağından indiğinde eşi Hz. Hatice onu şu şekilde teskin etmiştir. Demiştir ki: “Sen öksüzleri korursun, yoksullarla beraber olursun. Ve asla yalan söylemezsin. Bu duyduğun sesler  Musa’ya, İbrahim’e, İsa’ya gelen namusu ekberdir. Korkma” demiştir.

Bu yüzden de Hz. Hatice’nin Hz. Muhammed tereddüt geçirdiği için ilk Müslüman olduğu söylenir. Şu sözlere bakar mısınız? “Öksüzü korursun, yoksulla beraber olursun ve asla yalan söylemezsin”

Yeryüzündeki kutsal kitapların, peygamberlerin, bütün macerası ve hikâyesi bu sözde gizlidir. Ve bu sözler daha sonra Maun Suresi olmuştur. Eğer bunları anlamaz isek tuttuğumuz oruçların bir anlamı olmaz.

AÇLIĞA NEDEN OLANLAR KİM?

Sevgili kardeşlerim. Tam olarak sizlere şunu söylüyorum. Bu açlığa neden olanlar kim?
Yeryüzünde bir milyar iki yüz milyon insan hangi suçundan dolayı açtır. Eğer bugün bir peygamber gelse okuyacağı ayet şu olurdu: “Yeryüzünde bir milyar insan, hangi suçundan dolayı aç?” diye başlardı.

Hira’dan indikten sonra buradan başladı. Kitap buradan başladı. İsa buradan başladı. Musa buradan başladı. İbrahim buradan başladı. Bütün peygamberler buradan başladı. Buradan kopan din Allah’ın dini değildir. Hz. Peygamber Mekkelilere dedi ki: Bu İbrahim’in dini değil. “Ekimussalat” “Namaz kılın” demeden önce, “Fe veylun musallin” “Vay o kıldığınız namazlara” diyerek, var olan namazı eleştirerek başladı. Var olan dinin İbrahim’in dini olmadığını söyleyerek başladı. Bugün Türkiye’de var olan din bir tapınak dini haline dönüşmüştür. Ritüel dinine dönüşmüştür. Gerçek Hayat Dini değildir. Sabah akşam programlar, vaazlar, mitolojiler, hurafeler dinliyorsunuz. İçinde öksüz ve yetim geçmiyor. Geçiyorsa bir lütuf olarak geçiyor. İnfak zenginin lütfu değildir. Yoksulun hakkıdır ve zengin o hakkı vermek zorundadır.

HIRSIZ KİMDİR?

Sevgili Kardeşlerim. Soruyorum hırsız kimdir? Hırsız zenginin malını çalan yoksul değildir. Yoksulun emeğini ve alın terini sömüren zengindir. Bu nedenle Hz. Peygamber Mekke’nin fethinde Ebu Sufyan’dan, karısından ve Mekke’nin ileri gelenlerinden hırsızlık yapmayacaklarına dair biat almıştır.  Eğer bugün bizler bu açlığın yoksulluğun nedenini, kökünde neyin yattığını anlamıyorsak, boşuna oruç tutuyoruz demektir.

ZAMANIN SÖZÜ

Bugün dünyayı küresel güçler yönetmektedir. Mesele söz söylemek değil, zamanın sözünü söylemektir. Zamanın sözü: Lehu’l Mülk’tür. Mülk Allah’ındır. Tebbet Yeda Kapitalizm’dir.Kapitalizm’in elleri kolları kırılsın! Bankalar kapatılsın! Faiz haramdır. Faiz en büyük sömürüdür!

Eğer bu oruç bunları size göstermiyorsa boşuna tutuyorsunuz demektir.  Bu nedenle oruç Emperyalizm’e karşı bir direniştir. Kapitalizm’e karşı bir başkaldırıştır. Eğer bunu böyle anlamazsanız tapınak ibadeti yapmış olursunuz.

Gelecek hafta sizlere gene aramızda görmek isteriz. Başka konuşacak olan arkadaşlarımız olacak. Sokak çocukları gelecek. Afrikalı göçmenler gelecek. Çöplerden kağıt toplayan insanlar gelecek. Onlarla birlikte yer sofrasında iftar açacağız, inşallah.

Cenabı Haktan dua ve niyazım şudur: Allah cümlemizi Hz. Peygamberin tuttuğu oruçlar gibi oruçlar tutmayı nasip etsin… Hz. İsa’nın, Hz. Musa’nın, Hz. İbrahim’in, Hz. Peygamber’in yer sofralarından bizleri uzak tutmasın… Sokaktan, yoksuldan, bizleri ayırmasın…
Hepinizi orucunu Allah kabul etsin…  Hepinize teşekkür ediyorum. Allah razı olsun..”

Öte yandan Conrad Otel önünde toplanan katılımcıların dövizlerini otelin girişine bakacak şekilde koydukları görüldü.

Dövizlerde birbirinden ilginç sloganlar yer aldı:

“Orucunu Kapitalizmle Bozma”, “Conrad’ta Muhteşem İsraf. 80 TL=100 Ekmek Parası”, “İsraf Değil İnsaf”, “Otelde Değil Önünde İftar”, “İftar Menü: 316 TL, Asgari Ücret: 658 TL”, “1 Milyar İnsan Hangi Suçundan Dolayı Aç”, “İnsanlığa Açız”, “Ramazan Festival Değildir- İftar Zengin Eğlencesi Değildir”, “İstanbul İçin Utanç Vakti”, “Ağzınızın Tadını Bozmaya Geldik”

ADİL MEDYA / ÖZEL HABER
adilmedya.com

* Kuran okuyan kişi önce mutahhar [zihnen temizlenmiş] olmalıdır; yani zihnindeki virüslerden, mezhep, meşrep ve tarikat tortularından uzak olmalıdır.

* Kendi şeytanından da uzak olmalı; okuduğu konulara objektif yaklaşmalı; Allah adına okumalı ve Allah’tan anlayış, kavrayış istemelidir (biz buna, bilinçli olarak euzü besmele çekmek diyoruz).

* Kuran ayetlerinin tertili [iyi sıralanışı] sağlanmalı; Kuran necm necm (tek bir konunun işlendiği bölüm) okunmalı;  iki necm birbirine karıştırılmamalı; arka arkaya konmuş iki necmin inişi arasında haftalar, aylar hatta senelerin olduğu, bunların birbiriyle bağlantılı olmadıkları bilinmelidir.

* Konu tek ayetten değil, o konuyla ilgili ayetlerin tamamından -imkanlar ölçüsünde iniş sırasına göre bir araya getirilerek- Kuran’ın bütünlüğü dikkate alınarak öğrenilmelidir. Bu, konunun doğru anlaşışmasının sağlaması olacağı gibi, bütünüyle bilinmesini de sağlayacaktır. Örneğin, İslam’daki “iddet” [eşi ölen ya da boşanan kadının evlenmeden geçirmesi gereken süre] konusunu öğrenmek isteyen bir kişi, Kuran’daki bu konuya ait tüm ayetleri birlikte okursa, konuyu iyice öğrenmiş olur.

* Bir de, Kuran’daki konu ve hadiselerin arka planları, terim ve hükümlerin yöreselliği dikkate alınmalıdır.

Mesela: Kuran’da cennet ve cehennem, Arap coğrafyasına göre örneklenmiş; cehennem o coğrafyadaki en çok sıkıntı veren sıcak ve ateş ile; cennet de Arap coğrafyasında en çok özlenen ortamlar [yeşillikler, sulak bahçeler, gölgelikler, vs.] ile tasvir edilmiştir. Elbise dünyanın birçok yerinde soğuktan koruyan bir nesne olmasına rağmen, “Sizi sıcaktan koruyacak elbiseler ve sizi kendi hışmınızdan koruyan elbiseler kıldı.” (Nahl/81) diye ifade edilerek, sıcaktan korunma amaçlı bir nesne olarak zikredilmiştir. Demek oluyor ki, Kuran, soğuk iklimli, bol yağışlı bir yörede yaşayan bir topluma inseydi, cennet ve cehennemin tasviri farklı olacaktı, elbise için de “sizi, soğuktan koruyacak” ifadesi kullanılacaktı.

Yine Kuran’da ağaç ve hayvanlar da, Arabistan coğrafyasına göre örneklenmiştir. Kuran’da Arabistan halkına yönelik olan, “Devenin nasıl yaratıldığına bakmıyorlar mı?” ifadesi, Hindli için,  ”Filin nasıl yaratıldığına bakmıyorlar mı?” anlamını ifade edecektir.

Yine Kuran’ın birçok ayetinde, Mekke ve Medine’nin siyasi, ticari ve askeri durumuna gönderme yapılmakta ve bunlara ait özel isimler ve riba, zıhar, îlâ, talâk, nikah vs. gibi terimler, Ebû Leheb, Zeyd gibi isimler yer almaktadır. Bunların ansiklopedik düzeyde bilinmesi, Kuran’ın iyi anlaşılmasını sağlayacaktır.

Bu şekilde okunan Kuran, insanların inanmasını sağlayacak, rüşde [en sağlam yola; doğru yolu bulmaya, akıllı davranmaya, akıl ve ruh bakımından olgunlaşmaya, iyilikleri elde edebilecek olgunlukta olmaya] kılavuzlayacaktır. İnsanları, furkân [iyiyi-kötüyü, güzeli/çirkini ayırt etme] bilincine ulaştıracak, zihinsel hastalıklara şifa, sıkıntılara, bunalımlara kurtuluş reçetesi, karanlıklara ışık, hatta ferd ve toplumun ruhu/canı olacaktır. Böylece ferd ve toplumlar, her alanda kokuşmuşluktan kurtulacaklardır.

Tüm Kuran erlerini, insanlığı Kuran ile tanıştırmaya çağırıyorum. Bu, bir iman ve vicdan borcudur. İnanıyorum ki, Kuran yalın olarak insanlığa sunulursa, akleden tüm insanlar, akın akın, grup grup Allah’ın dinine girecek ve İslâm dini, gerçekte olduğu gibi imrenilen bir din olarak tekrar kendini gösterecektir.

Hakkı Yılmaz
Nüzul Sırasına Göre Necm Necm Kur’ân’ın Türkçe Meâli, İşaret Yayınları
Resim Kaynağı: http://www.flickr.com/photos/iclalozabaci/1499861388/

Programın ikinci kısmını sayfanın devamında bulabilirsiniz.

Atatürk düşmanları, Atatürk’ü Müslüman-Türk milletinin gözünden düşürmek için Atatürk’e “dinsiz” diye iftira atmışlar, genç nesilleri bu çirkin iftirayla zehirlemişlerdir.

Allah’tan korkmayan kuldan utanmayan bu Atatürk düşmanlarının Atatürk’e yönelik bu asılsız ve çirkin iftiralarına cevap vermek için 15 yılımı vererek tam 1153 sayfalık ATATÜRK İLE ALLAH ARASINDA adlı bir kitap yazdım. Bu kitapta Atatürk’ün din anlayışını, doğumundan ölümüne kadar çok ayrıntılı bir şekilde belgelere dayalı olarak inceledim. Neredeyse bütün arşivlere girdim,yerli yabancı bütün kaynakları taradım. Ve 15 yıllık çalışmalarım sonunda Atatürk’ün bu ülkeye gelmiş geçmiş EN BİLİNÇLİ VE EN SADE İNANANLARDAN biri olduğunu gördüm. Araştırmalarım sonunda; Atatürk’ün inancını kendi içinde yaşayan, toplumun herşeyden önce dinini ANLAMASINI isteyen, bunun için DİNDE ÖZE DÖNÜŞ PROJESİ geliştiren, din istismarıyla ve yobazlıkla savaşan, başka inançlara saygı duyan samimi bir dindardır olduğunu gözler önüne serdim…

Burada Atatürk ve din konusundaki 1153 sayfalık ATATÜRK İLE ALLAH ARASINDAadlı kitabımı özetleyecek değilim; bu yazımda RAMAZAN AYI nedeniyle RAMAZAN AYLARINDAKİ ATATÜRK‘TEN kısaca söz etmek istiyorum.

Ramazan Aylarındaki Atatürk

Atatürk çok özgün bir din anlayışına sahiptir. Bu nedenle zaman zaman Atatürk’ün din konusunda söyleyip yazdıkları bizleri şaşırtabilir. (Örneğin, Medeni Bilgiler’deki din eleştirlileri… Ancak bütün bunların bir açıklaması vardır. Bu açıklamaları “Atatürk İle Allah Arasında“adlı kitabımda bulabilirsiniz.

Atatürk, İslam dininin sosyal ve toplumsal boyutuna çok fazla önem vermiştir. Müslümanlar için kutsal ayların ve günlerin toplumsal dayanışmayı, birlik ve bütünlüğü pekiştirdiğini düşünen Atatürk, özellikle Ramazan ayına çok büyük bir önem vermiştir.

Atatürk, Ramazan aylarındaki manevi havadan etkilenmiştir: zaman zaman oruç tutmuş, oruç tutanlara kolaylıklar sağlamış, onlara büyük bir saygı duymuş, hatta Ramazan aylarında bazı kişisel zevklerinden (alkol almak, ince saz heyeti dinlemek gibi) vazgeçmiş,dahası sıkça Kuran okumuş veya özel hafızına Kuran okutarak dinlemiş, akşamları hafızları çağırtarak onlarla Kuran ve din sohbetleri yapmıştır…

Şimdi gelin lafı fazla uzatmayalım ve tanıklara kulak verelim.

Önce Atatürk’ün uşağı Cemal Granda‘yı dinleyelim:

“… Ramazanlarda Kadir gecesi ağzına kadehini koymazdı… Kadir geceleri sofra bile kurdurmazdı. Saygısı büyüktü. Bazen Mevlit dinlediği de olurdu. Miraç bölümünde, ‘Gçklere çıktı Mustafa’ denince gözleri yaşarırdı. O zaman hemen kolonya götürürdük. İnanışı samimiydi. Bence Allah’a inanıyordu.”

Atatürk Ramazan aylarında Dolmabahçe Sarayı’na gelen ve oruç tutan misafirlerine özel ilgi göstermiş; iftar sofrasıyla bizzat ilgilenmiş, ibadet etmek isteyenlere yer göstermiştir.

Atatürk’ün kız kardeşi Makbule Hanım bu konuda şunları söylemiştir:

“…Her Ramazanın bir günü ve ekseriyetle Kadir gecesi bana iftara gelirdi. O gün, imkan bulabilirse oruç da tutardı. İftar sofrasını tam eski tarzda isterdi. Oruçlu olduğu zaman iftara başlarken dua ederdi.”

Atatürk’ün Ramazan ayında kız kardeşi Makbule Hanım’a; “Ramazan geliyor, annemize hatim okutmayı ihmal etme…” diye hatırlatmada bulunup, hatim okuyacak hafıza hediye edilmek üzere bir zarf içinde para verdiği bilinmektedir.

Atatürk’ün özel hafızı Hafız Yaşar Okur, Atatürk’ün Ramazan aylarındaki davranışlarını şöyle gözlemlemiştir:

“… Ramazanların Atam için çok büyük bir önemi vardı. Ramazan gelir gelmez ince saz heyeti Çankaya Köşkü’ne giremezdi. Kandil Geceleri de saz çaldırmazdı. Sadece beni huzurlarına çağırır, Kuran’ı Kerim’den bazı sureler okuturdu.Ben okurken gözleri bir noktaya takılır, derin bir huşu içinde dinlerdi. Ruhunun çok mütelezziz olduğu her halinden anlaşılırdı.

Ramazanlarda bir ay müddetle Hacı Bayram-ı Veli ve Zincirlikyu camilerinde şehitlerin ruhuna Hatim-i Şerif okumamı emrederlerdi. O günlerde civar kasaba ve köylerden gelenlerle cami hıncahınç dolardı…”

Görüldüğü gibi Atatürk Ramazan ayları boyunca bazı alışkanlıllarından da uzak durmuştur. Örneğin incesaz heyetini Çankaya’ya sokmamış, Kandil Geceleri saz çaldırmamıştır. Ayrıca Kuran-ı Kerim okumuş, çeşitli camilerde de şehitlerin ruhlarına Hatim-i Şerif’ler okutmuştur. Atatürk’ün bütün bu davranışları, onun Ramazanın anlam ve önemini idrak etmiş inanca saygılı son derece sade bir Müslüman olduğunu kanıtlamaktadır.

Şimdi de Atatürk’ün kütüphanecisi Nuri Ulusu‘ya kulak verelim:

“Atatürk otuz ramazan geceleri başta Saadettin Kaynak Hoca olmak üzere o devrin hafızları olan Hf. Yaşar, Hf. Zeki, Hf. Küçük Yaşar, Hf. Burhan, Hf. Hayrullah beyleri davet ederdi ki bu hafızlardan Hafız Yaşar aynı zamanda Cumhurbaşkanlığı Alaturka Müzük Şefi’ydi. 1930 yılında emekli oldu. Ama ölene kadar hep Atatürk’ün yanındaydı. Soyadı Kanunu çıkınca Atatürk ona ‘Okur’ soyadını vermiştir. Atatürk davet ettiği bu hafızlardan tek tek din konusunda bilgiler alırdı. Ayrıca çok üzerinde durduğu Türkçe Kuran’ı Kerim hakkında görüşlerini de sorardı.

Yine bir Ramazan ayı gecesinde Atatürk, Dolmabahçe Sarayı’nda aceleyle beni çağırttı. Derhal makamına girdim. O gece sofra şefimiz İbrahim Bey izinli olduğundan, benim görevim olmadığı halde düzenimi ve intizamımı beyendiğinden olacak beni istemişler. Odaya girdiğimde, ‘Nuri oğlum hafızlar gelecek . Bu gece hafızların seslerini aksi sedasıyla daha güzel dinlemek için muayede salonundaki hususi daireye yemek masasını kurun, ama acele ha: kaç dakikada kurabilirsin?’ Pek tecrübelisi olduğum bir konu değildi. Derhal lazım gelen emirleri gerekli kişilere tebliğ ettim, herkes işe koyuldu. Hakikaten tam otuz dakika sonra herşey tamam gibiydi. Sevdiği çiçekleri de elimle tam masaya koyarken Atatürk, misafirleriyle birlikte gelmez mi? Masanın yanına geldi. Şöyle bir göz ucuyla masayı düzeni süzdü ve bana dönerek: ‘Aferi Nuri, İbrahim’i aratmamışsın, çiçekler de pek güzel…’ diye iltifatta bulundu. Zaten hep güzel şey yaptığımızda takdir ederdi. Amma bir de yanlış mı, hata mı yaptın, sadece bir bakardı ki, o bile yeterdi, içimize işlerdi.

Salona girdiler, sandalyeleri çekip oturdular, yemeğe başladılar. Konu yine Türkçe Kuran-ı Kerim’di. Atatürk hepsiyle ayrı ayrı ilgilendi. Kuran-ı Kerim’den okuttuğu duları zevkle dinledi.”

Nuri Ulusu’nun dediği gibi gerçekten de Atatürk özellikle DİNDE TÜRKÇELEŞTİRME ÇALIŞMALARINI başlattığı 1932 yılı Ramazan ayında sıkça tanınmış hafızlarla bir araya gelmiş, onlarla KURAN KONUŞMUŞ, KURAN OKUTUP DİNLEMİŞ, hatta bizzatKURAN OKUMUŞTUR.

Hafız Yaşar Okur‘u dinleyelim:

“1932′de Ramazanın ikinci günüydü. Atatürk ile Ankara’dan Dolmabahçe Sarayı’na geldik. Beni huzurlarına çağırdılar. ‘Yaşar Bey’ dediler. ‘İstanbul’un mümtaz hafızlarının bir listesini istiyorum. Ama bunlar musikiye de aşina olmalılar.”

Bu emir üzerine Hafız Yaşar Okur, İstanbul’un en tanınmış hafızlarından, Saadeetin Kaynak, Sultan Selimli Rıza, Süleymaniye Camii Baş Müezzini Kemal, Beylerbeyli Fahri, Darüttalim-i Musiki Azasından Büyük Zeki, Muallim Nuri ve Burhan beylerin yer aldığı bir liste hazırlamıştır.

Sonraki gelişmeleri yine Hafız Yaşar Okur’dan dinleyelim:

“O ana kadar bunların niçin çağrılmış olduğunu ben de bilmiyordum. O gün anladım ki, tercüme ettirlmiş olan bayram tekbirlerini kendilerine meşk ettirecektir. Hafızlar ikişer ikişer oldular ve şu metin üzerine meşke başladılar. ‘Allah büyüktür…Allah büyüktür…’

Atatürk, Cemil Said Bey‘in Kuran tercümesini getirtti. Bizlerin tercüme konusunda tek tek fikirlerini aldıktan sonra hemen hemen sabaha kadar tartıştık. Daha sonra ayağa kalkarak ceketlerinin önünü iliklediler. Kuran-ı Kerim’i ellerine alıp Fatiha Suresi’nin Türkçe tercümesini açıp halka okuyormuş gibi ağır ağır okudular. Bu haeketleriyle bizlerin halka nasıl hitap etmemiz gerektiğini göstermek istiyorlardı.

Sonra Atatürk: ‘Sayın hafızlar, içinde bulunduğumuz bu kutsal ay içinde camilerde okuyacağınız mukabelelerin tamamını okuduktan sonra Türkçe olarak da cemaate açıklayacaksınız. İncil’de Aramca yazılmış ama sonradan bütün dillere tercüme edilmiştir. Bir İngiliz İncilini İngilizce, bir Alman İncilini Almanca okur. Herkes okunan mukabelelerin manasını anlarsa dinine daha çok bağlanır” dediler.

Sonra yanındakilere: ‘Gazetelere haber verin, yarın camilerde okunacak surelerin Türkçe tercümesi de okunacaktır’ emrini verdiler.”

Atatürk, bu hafızlarla 1932 Ramazan ayında sıkça toplantılar yapmıştır: Camilerde Kuran okuyacak hafızlarla bizzat ilgilenmiş, hatta defalarca hafızlara Kuran’ın nasıl okunacağını göstermiştir.

Saaddetin Kaynak anlatıyor:

“Dolmabahçe Sarayı’nda büyük muayede salonunda saz takımı toplanmıştı. Atatürk bir imtihan ve tecrübe yapmaya hazırlanmış görünüyordu. Elinde Cemil Said’in Türkçe Kuran-ı Kerim’i vardı. Evvela Hafız Kemal’e verdi okuttu, fakat beyenmedi. ‘Ver bana, ben okuyacağım’ dedi.

Hakikaten okudu, ama hala gözümün önündedir, askeri kumanda eder, emir verir gibi bir ahenk ve tavırla okudu.”

Atatürk’ün Oruç Araştırmaları

Atatürk her konuyla olduğu gibi din konusuyla da “bilimsel” gözle ilgilenmiştir. Atatürk’ün dünyadaki diğer devrimcilerden en temel farklarından biri dini “akıl dışı” diye dışlamaması ve din üzerine de kafa yormasıdır.

Atatürk bir taraftan Ramazan aylarındaki manevi havayı solurken diğer taraftan oruç ibadetini anlamaya çalışmıştır. Okuduğu bazı kitaplarda “oruçla ilgili” bazı bölümlerin altını çizip, bazı notlar alması onun “orucu anlama” çabasının bir yansımasıdır.

Atatürk, Leon Caeteni‘nin “İslam Tarihi” adlı eserini okurken orucun anlatıldığı bazı satrıların altını çizmiş, ve sayfa kenarlarına bazı özel işaretler koymuştur.

Örneğin, Hz. Muhammed’in, nefsine hakim olamadığı için hadım olmak isteyen İbn-i Mazun’a onay vermemesi; “nefsine hakim olmak istiyorsa oruç tutmasını” söylemesi, Atatürk’ün dikkatini çekmiştir:

“Peygamber onay göstermedi. Heveslerini yatıştırması için oruç tutmasını tavsiye etti.”

Atatürk, önemli gördüğü bu satırın altını boydan boya çizmiştir.

Atatürk, aynı kitapta ‘Ramazan bayramının ortaya çıkışını” anlatan bölümle de ilgilenmiştir.

“O sene (Hz) Muhammed taraftarlarına fitre zekatı vergisinin ödenmesini emretti. Bundan bir iki gün önce Müslümanlara bir konuşma yaptığı rivayet olunuyor. Ramazan ayı sonunda (Hz) Muhammed bütün ashabı ile birlikte şehirden çıkarak musallaya gitti. Salatül-iyd (bayram namazı) denilen namazı orada kıldı. Orucun bitimi bu namaz ile kutlanmış oluyordu. İlk defa olarak böyle bir adet yapılmakta idi…”

Önemli bularak bu satırların altını çizen Atatürk, ayrıca, “ilk defa olarak böyle bir adet yapılmakta idi” cümlesinin başına iki adet “X” işareti ve “Dikkat” anlamında bir “D” harfi koymuştur.

***

İşte, yobazın, liboşun “dinsiz” ve “din düşmanı” diye aşağılamaya çalıştığı ATATÜRK.

Varın siz karar verin kimin gerçekten dindar, kimin ise Allah’la aldatan yobaz olduğuna!…

Ayrıca, önemli olan Atatürk’ün inanıp inanmadığı, az ya da çok inandığı değil bu millet için yapıp ettikleridir.

Not: Atatürk ve din konusunda aklınıza takılan bütün soruların cevaplarını, Atatürk’ün din anlayışınının bilinmeyenlerini ATATÜRK İLE ALLAH ARASINDA adlı kitabımda bulabilirsiniz…

Sinan Meydan

HALKnet.com

Not: 2. Kısım sayfanın devamındadır.

Not: Videonun devamını izlemek için; video tamamlandığında gelecek menüden 2. bölümü seçip, bu şekilde izlemeye devam edebilirsiniz.